লিপিকাৰ কাহিনী Part 2
মই কবিৰে অনা মাংসখিনি লৈ পাকঘৰলৈ সোমাই গ'লো আৰু মাংস বনাবৰ বাবে ইটো সিটো জোগাৰ কৰি ল'লো। এওঁলোকক আকৌ অলপ শুকানকৈ ভাজি দিলেহে ভাল পায়। সেই সোপা গিলিবলৈ। মাংস বনোৱাৰ গোন্ধ পাইয়ে মনোজ ভিতৰলৈ সোমায় আহিল। পাছে পাছে ৰূপমো। দুয়োটাকে অকনমান খাই চাবলে দিলো। মনোজে শলাগিবলৈ ধৰিলে। মাজে মাজে চেগ বুজি মনোজ অলপ মোৰ ওচৰ চাপি অহা যেন লাগিল। কথাটো ইমানকৈ নাভাবিলো। কাঁহী এখনতে মাংস ভৰাই দিলো। ৰূপমে লৈ গ'ল। মনোজে পানী অলপ লৈ গ'ল। এতিয়াহে শান্তি। চাৰিওটা বাহিৰৰ ৰূমৰ পকাতে বহিল।
মদ খোৱা আৰম্ভ কৰাৰ পাছতে ক্ৰমাত মাতবোৰ ডাঙৰ হ'বলে ধৰিলে।
কবিৰ আৰু মনোজৰ মুখত লাহে লাহে বেয়া মাত ওলাবলৈ ধৰিলে। বাল, কেলা এইবোৰ সঘনাই মুখত ওলাল। মই ভাতৰ বনাই আজৰি হৈ মোবাইলটো লৈ এনেয়ে ৰূপমহঁতৰ কাষতে থকা বিচনাখনত বহিলো। ফেইচবুকৰ টাইমলাইন বোৰকে চাই থাকিলো। বহুত
মেচেজ দিয়ে ল'ৰা বোৰে। কিছুমানে ভাল কিছুমানে বেয়া। কিছুমানেটো কনিৰ ফটোও দিয়ে। লাজ নাইকীয়া।
আমাৰ এওঁৰ সোনকালে নিচা হয়। বেছি খাব নোৱাৰে। কথা অলপ অলপ লাগি ধৰিবলে আৰম্ভ কৰিলেই। মনোজহঁতে বহুত খাব পাৰে। কথা গৈ গৈ নিজৰ নিজৰ পত্নীৰ ওলালগৈ। মনোজ আৰু শ্বাহীদে মোৰ গুন গাবলৈ ধৰিলে। মই ৰূপমক ভাত খাই ল'বলৈ ক'লো, কাৰণ নিচা বেছি হ'লে তেওঁ নোখোৱাকৈয়ে শুই যাব। বাকীকেইজনে ঘৰত খাবগৈ। ৰূপমে ভাত খাই ভিতৰলে গ'ল। মনোজহঁতৰ তেতিয়াও বটলটোৰ আধা বাকীয়ে আছিল। সি মাংস আছে নেকি সুধিলে। মই ভিতৰলে সোমায় আহিলো। পাকঘৰ পাই মাংস অলপ বাটি এটাত ভৰাই লৈছিলোহে মনোজ গৈ পালেগৈয়ে। চাপৰি থাকোতে ওলাই থকা বুকুৰ অংশটোত তাৰ চকু। মই থৎ মৎ খালো। মাংসখিনি তাক দিলো আৰু সি লওঁতে মোলৈ কামুক দৃষ্টিৰে চালে।
ৰূপম টোপনী গ'ল। বেছি খালে এইটোয়ে সমস্যা। মনোজহঁত আজৰি হোৱালে ৰৈ আছো। গ'লেই মইয়ো আজৰি। বাহিৰৰ ৰূমলৈ গৈ দেখিলো মনোজ বিচনাত শুই আছে আৰু কবিৰ শ্বাহীদে মদৰ শেষৰকন খাবলৈ লৈছে। মই মনোজ শুলে টোপনী নেকি বুলি ওচৰলৈ যাওঁতেই সি মোৰ হাত এখনত ধৰি বিচনালে টানি লৈ গ'ল। মই একো ভাৱিবলৈ সময়ে নাপালো।
আগলৈ.....
Comments
Post a Comment